Opinie

Ania i Bartuś

Od samego początku wiedziałam, że nasze przygotowanie do porodu i przyjścia na świat dziecka będzie się odbywało w Koali. Przed własną ciążą miałam już za sobą udział w szkole rodzenia jako osoba towarzysząca w porodzie. Uczestniczenie w zajęciach jako mama z brzuszkiem to jednak zupełnie co innego. Te niedzielne przedpołudnia (wybraliśmy kurs weekendowy) to był nie tylko czas zbierania informacji o tym, co ma nastąpić, oswajania lęków i uczenia się, ale także wspólny czas, który spędzaliśmy RAZEM z mężem – czas dla nas i naszego mającego wkrótce pojawić się na świecie dziecka. Naprawdę ten nieoczywisty wymiar szkoły rodzenia ma wielkie znaczenie. Zajęcia w Koali naprawdę skrojone na miarę – mała, kameralna grupa, kompetentne i niestwarzające dystansu prowadzące. W ciąży korzystałam też z koalowej gimnastyki i żałuję jedynie, że zaczęłam dopiero w 8 miesi

ącu, choć i tak się opłaciło, bo powrót do formy po porodzie okazał się błyskawiczny. Warto było zadbać o siebie, bo dziecko (zwłaszcza tak duże, jak nasz synek Bartuś – prawie 4300 g przy urodzeniu) wymaga sił.

Na swój poród patrzę dziś z perspektywy urodzenia zdrowego, kochanego chłopczyka i nie mam absolutnie negatywnych wspomnień, choć nie wszystko potoczyło się tak, jak w wersji idealnej chciałabym. Pomimo moich starań i dużego postępu akcji, skończyło się cesarskim cięciem. Przeszłam je jednak zadziwiająco dobrze i bardzo szybko doszłam do formy.

Koala pomagała nam także w pierwszych tygodniach życia Bartusia, kiedy jako młoda karmiąca mama musiałam poradzić sobie z nawałem pokarmu, niepewnością, czy dobrze przystawiam dziecko do piersi itp. Pogotowie laktacyjne okazało się nieodzownym wsparciem.

Myślę, że właśnie ta kompleksowość opieki (i przed, i po, wsparcie i dla mamy, i dla taty, i dla dziecka) to wielki atut Koali.

Zuzanna, Łukasz i Franio

Witamy!

Powoli przyzwyczajamy się do tej nowej zupełnie sytuacji i trzeba przyznać, że zmainy które zachodzą to super fajne przygody :)
Poród okazał się chyba najlepszym doświadczeniem w naszym życiu. Trwał w sumie od 19 30 do 8 50. Jak wiesz zaczęło się od odejścia wód no i powolutku pojawiły się skurcze. Do szpitala trafiliśmy koło 23 bo czekałam aż te skurcze się trochę uregulują i nabiorą mocy. Jednak nie udało nam się uniknąć efektu stresu szpitalnego i jak tylko dotarliśmy na miejsce osłabły i rozregulowały. Podczas pierwszej fazy używaliśmy piłki, drabinek, spacerów i prysznica no i oczywiście ciągłe masowanie :)
W drugiej fazie zdecydowałam się na krzesełko bo tylko takapozycja wydała mi się możliwa.
Pani położna, która przyjmowała naszego synka na ten świat okazała się świetną osobą, kiedy byłam już tak bardzo zmęczona doskonale wiedziła jak mnie zmotywować i czym postraszyć żebym znalazła jeszcze trochę siły.
Udało nam się uniknąć jakiś lekarstw które nam tam proponowano, jestem z tego dumna :)

Najważniejsze, że jesteśmy już razem i jest pięknie :)

A uczucia które nam towarzyszą- nie ma nic lepszego!
Faktycznie jest tak jak mówiłaś- poród daje kobiecie niesamowitą siłę i wiarę w siebie :) natomiast jeśli chodzi o związek, wpływ wspólnego porodu na nasze relacje to uważam, że każdemu mężczyźnie powinna być dana szansa na uczestniczenie w tym wydarzeniu bo to buduje coś niezwykłego między dwojgiem ludzi.

Serdecznie pozdrawiamy!!!!

Aśka

Sama rodziłam w Siemiradzkim, ale ilość par na szkole rodzenia (w lecie było ok. 15-20) i zajęcia wczesnymi popołudniami mnie zniechęciła. Ostatecznie wybrałam Koalę. I to był strzał w dziesiątkę! Świetne zajęcia, wieczorami (lub w weekendy) prowadzone przez położną, psychologa, rehabilitantkę i doradcę laktacyjnego. Małe grupy (do 5 par) powodowały, że nie mieliśmy żadnych oporów, żeby zadawać najdziwaczniejsze pytania. Do końca chodziłam też do Koali na gimnastykę – położna przyjmująca poród była zachwycona moim „wytrenowaniem”. Teraz jestem miesiąc po porodzie, a notatki z Koali dalej mi się przydają i… sprawdzają?. W razie pytań czy kłopotów zawsze mogę zadzwonić do kogoś z prowadzących, to ważne zwłaszcza w przypadku problemów z karmieniem, w Koali bowiem działa całodobowe pogotowie laktacyjne. Ale – co dla mnie najważniejsze – szkoła spełniła funkcję terapeutyczną. Przestałam panicznie bać się porodu, okazało się zresztą, że jestem do niego i do pierwszych dni po nim świetnie przygotowana. Nic mnie nie zaskoczyło, a współpraca z położną nie sprawiła żadnego problemu. Warto było zapłacić każdą cenę już choćby za takie poczucie komfortu psychicznego, jakie dała mi ta szkoła. Koala zresztą podchodzi do sprawy kompleksowo - jeszcze przed porodem uczestniczyliśmy z mężem w warsztatach pierwszej pomocy noworodkowi. Jakkolwiek mam nadzieję, że to, czego się tam nauczyliśmy, nigdy się nam nie przyda, to warto wiedzieć, jak pomóc dziecku, żeby w krytycznym momencie nie wpaść w panikę. Polecam!

Dominika

Polecamy tę szkołę każdemu, kto przygotowuje się do porodu naturalnego. Szkołę rozpoczynałam z bardzo pozytywnym nastawieniem do porodu. Jednak po zajęciach w Koali moja wiara w siebie jeszcze bardziej się wzmocniła. Ania potrafi w człowieku obudzić niesamowicie pozytywną energię, przekonać, że poród może być niezwykłym przeżyciem. Dzięki tej szkole czekaliśmy na poród z radością. W praktyce nie wszystko poszło tak, jak sobie wyobrażałam na zajęciach, ale i tak wiedza wyniesiona ze szkoły okazała się nieoceniona. Bardzo cenne były też zajęcia z opieki nad noworodkiem. Dzięki tym zajęciom poukładaliśmy sobie priorytety, nabraliśmy dużej wiary w naszą intuicję, co więcej wiedza wyniesiona z Koali tylko wzmocniła tę intuicję i – już po narodzinach córeczki - okazała się wystarczająca by się nią dobrze zaopiekować. Dzięki tym zajęciom pierwsze tygodnie po narodzinach naszej córeczki przeżyliśmy spokojnie, pamiętając, że tym bez czego maleństwo naprawdę nie może się obejść jest nasza miłość, bliskość i opieka, natomiast bez całej reszty nasz świat się nie zawali. Dzięki wiedzy wyniesionej ze szkoły i naszej córeczce, która tego dnia miała niezły apetyt, udało nam się - trzeciej doby po porodzie - przeżyć nawał i dalej karmić z powodzeniem

MiT

Koalowy kurs rodzenia zakończyliśmy kilka tygodni przed porodem, także wszystkie cenne wskazówki mieliśmy na świeżo. Naturalnie, przy porodzie naturalnym, nie wszystko zawsze idzie tak jak sobie zaplanujemy, ale o tym Panie Położne z Koali też informują. Nam udało się zrealizować cel: poród rodzinny, poród aktywny: większość czasu spacerowałam sobie po sali, przystając na skurcze przy umywalce - jakoś tam mi było najmilej :) Przy akcji porodowej stałam opierając się o łóżko i męża, na ostatnie 15 min złożyli mi łóżko w fotel i usiadłam. Co prawda, przed rozpoczęciem prawdziwej akcji porodowej, padłam na łóżko i stwierdziłam, że nie mam siły, nie rodzę, że dziecka nie będzie!, ale pani położna namówiła mnie na pozycję wertykalną, no i rzeczywiście, zadziałała grawitacja!
Cieszę się, że udało nam się urodzić w ten sposób, że umożliwił nam to szpital i cały personel. Cieszę się też, że Koala pozytywnie nastawiła nas do porodu, bo dzięki temu mogliśmy się skupić na tych najważniejszych momentach.

Ola, Michał i Adaś

18.02.2008 o godz. 13.10 w Zeromskim urodzil sie nasz synek

Adam.Wszystko poszlo cudownie , no moze oprocz faktu, ze w momencie
kiedy trafilam na sale porodowa mialam juz tak silne skurcze , ze nie
bylam w stanie skorzystac  z zadnych zalet mozliwosci porodu aktywnego.
Mialam ochote na wanne - ale jak na zlosc polozna przy pierwszym badaniu
przypadkowo przebila mi palcem pecherz plodowy i potem nie pozwolono mi
juz wejsc do wanny ;-( Za to zostalam pochwalona za "swietne oddychanie"
:-)
Adas mial 3360,56 cm, dostal 10 pkt i jest calkowicie zdrowy.
Zalaczam zdecie z kapieli

Serdecznie pozdrawiamy i dziekujemy za swietny kurs

Anita i Kazik

Chciałabym podziękować Ani za przygotowanie do macierzyństwa pisząc kilka słów o tych uczuciach związanych z porodem, które mimo swej niezwykłej mocy i natężenia mijają tak szybko. Jak wszystko w życiu. Zapomina się o nich już kilka dni po powrocie do domu ze szpitala, mimo, ze dotyczą najpiękniejszego momentu w życiu kobiety- urodzenia dziecka. Przygotowywaliśmy sie do porodu z wiarą, że uda nam się urodzić naturalnie nasze bliźniaki. Dlatego wybraliśmy Koalę Ani  Przybylskiej z jej nowoczesnymi, najbliższymi fizjologii kobiety i naturze metodami. Niestety cholestaza, która pojawiła się u mnie nieoczekiwanie pod koniec ciąży położyła mnie ostatecznie na stół operacyjny. Urodziliśmy inaczej niż zamierzaliśmy, ale najważniejsze przecież, że zdrowe i całe dzieci. Ból i cierpienie związane z porodem tak szybko przemijają. W drugiej dobie
po cesarce patrząc na swoje dzieci byłam tak szczęśliwa i pełna pozytywnych emocji, że cały wysiłek, ból oraz wysiłek rodzenia odszedł w niepamięć. Czułam, że w ciągu tych pierwszych dni przeżywam jakby swoje całe jestestwo i doświadczam w tak krótkim czasie w sposób emocjonalny, fizyczny tego, do czego jako kobieta zostałam przez stwórcę przygotowana. Emocje są tak ogromne, zmieniają się tak szybko, że trudno za nimi nadążyć, zidentyfikować. Własne ja nagle przestaje istnieć. Pojawia się coś, ktoś ważniejszy niż ja na świecie, niż cały świat. Ktoś, dla kogo można zrobić wszystko. Wykończona kilkutygodniowym leżeniem, pokrojona, zszyta, zagłodzona dietą znajduję w sobie niewiadomo skąd energię do bycia matką. Energię do "bycia" naprzeciw wszystkim trudnościom. Być matką- to najpiękniejsze powołanie, jakie istnieje. Takie realne. Takie niepowtarzalne. O pięknie tego dzieła, jakim jest urodzenie dzieci najlepiej mówi fakt, że matka nawet nie chce opowiadać o tym jak cierpiała. Uważa to za rzecz zupełnie nieistotną w stosunku do owocu, jaki otrzymały w zamian.. Cierpienie fizyczne jest niczym wobec daru nowego życia. Leżąc długo w szpitalu w oczekiwaniu na swoje rozwiązanie słyszałam najczęściej takie słowa kobiet powracających z sali porodowej: " Wymęczyłam się trochę, ale nagroda jest" Kto zrozumie ile kryje się w prostocie tych słów, które na pierwszy rzut oka tak niewiele znaczą... Tylko kobieta. Tylko matka. Dziękuję Ci Aniu, że pomogłaś mi przygotować się to przeżywania tak trudnych, ale pięknych i ważnych chwil w moim życiu.

Anitka z mężem i bliżniakami - Jędrusiem i Antosiem.

Justyna

Ciąża to wyjątkowy okres w życiu każdej z nas. Są przyszłe mamy, które z uśmiechem twierdza przez 9 miesięcy że „nigdy nie czuły się lepiej” (te zawsze budziły moją ślepą zazdrość). Są takie, które ogarnia niedźwiedzi sen i nieskończone lenistwo. Są wreszcie takie, które zaczynają od wielotygodniowych trudnych negocjacji z własnym żołądkiem, a następnie przechodzą przez serie kolejnych atrakcji w postaci bliżej nieokreślonych problemów natury medycznej, nieplanowanych pobytów w szpitalu, ataków wściekłości i bezradności na przemian. Gdy dokłada się do tego, tak jak w moim przypadku, rychła przeprowadzka - kryzys murowany.

Kto może pomoc? Mąż, partner, rodzina, przyjaciele – tak, na pewno. Nikt jednak nie pomaga bardziej niż kompetentna położna, która pozwoli znerwicowanej przyszłej mamie odzyskać poczucie kontroli, poczuć, ze bierze sprawy w swoje ręce, ze panuje nad własnym życiem i ciałem, ze nie ma czego się bać. Ania zaraza entuzjazmem, siła i energią. Dosłownie. Jest fontanna prawdziwej pasji dla tego co robi, pasji, która łączy z głębokim szacunkiem dla kobiet, z którymi rozmawia.

Szacunek, pasja, kompetencja i dialog stanowią dokładną odwrotność podejścia, z którym można spotkać się w większości szkol rodzenia. Zanim poznałam Anie zapisałam się na zajęcia w jednej z nich. Nie ma dialogu – jest wykład. Nie ma szacunku – jest instruktaż „jak być powinno” i krwawe fotografie z porodu. Nie ma pasji – jest rutyna i znudzenie. Co do kompetencji – może i są, ale co z tego, skoro podane w zimnym sosie obojętności i lodowatym świetle przerażających slajdów… Szkoła rodzenia wpędziła mnie w jeszcze gorsze poczucie bezradności .

Ratunek przyszedł od Ani, która wierzy w kobietę, wierzy w jej siłę i fantastycznie stymuluje wewnętrzne pokłady energii, które drzemią w każdej z nas, a poza tym jest nieskończoną skarbnica praktycznych porad (które niekoniecznie można znaleźć w poradnikach dostępnych w księgarniach). Dzięki tym radom przeszłam miedzy innymi pierwsze, wcale niełatwe kroki w sztuce karmienia piersią, i nie tylko przetrwałam ocean mleka który przytłaczał mnie przez pierwsze 10 dni, ale także bez najmniejszych problemów karmiłam potem niemal rok.

I jeszcze jedna uwaga – Ania jest zwolenniczką porodu naturalnego, bez anestezjologów, kroplówek, ginekologicznych foteli. Mówi o tym, dlaczego w tak pięknym momencie jakim jest pojawienie się na świecie Twojego dziecka nie warto dać się przykuć do szpitalnej aparatury, mówi o tym, jakim niezwykłym przeżyciem staje się poród który kontroluje i nad którym pracuje sama przyszła mama. Ania motywuje i radzi, nie nakazuje. A to cos zupełnie innego. Ja zadecydowałam inaczej – znieczulenie. Ania nie potępia, nie karci. I to jest właśnie to, co nazywam szacunkiem.

Monika i Jacek

Ania to bardzo kompetentna i miła osoba, ma wielki dystans do siebie i do tego co robi. Dzięki temu osoby które jej słuchają ( na przykład my) są w stanie zrozumieć wiele spraw szybciej i prościej. Duża wiedza w zakresie położnictwa pozwala jej w sposób łopatologiczny, lub naukowy (w zależności od potrzeb audytorium) wyłuszczyć sedno sprawy czyli jak szczęśliwie i z najmniejszym możliwym stresem dla rodziny, pomóc dziecku przyjść na świat. Z tego miejsca dziękujemy Ani w imieniu personelu medycznego obecnego przy naszym porodzie. Dzięki tobie Aniu, ojcu nie puściły nerwy i nikogo z obecnych nie uszkodził (choć miał wielką ochotę). Na końcu dziękujemy Ani za cierpliwe klarowanie wszelkich naszych wątpliwości i udostępnienie fachowej literatury. Im więcej wiedzieliśmy tym mniejszy stres, zaoszczędziło nam to wiele nerwów i pozwoliło skutecznie pomagać dziecku.

Serdecznie pozdrawiamy.

M.J. Mazgajowie i Urszulka

P.S. Jak będziemy rodzić drugie dziecko to też chcielibyśmy się u Ciebie szkolić.